Ja.

Zin in‘Niemand leest meer.’

Een paar jaar geleden, toen internet nog niet 24 uur per dag in onze zak zat, was dat de onverbiddelijke voorspelling. Lezen zou voorgoed voorbij zijn. Mensen wilden alleen nog maar plaatjes kijken, filmpjes zien.

Tekst was ten dode opgeschreven.

 

Uhu.

Ik heb nog nooit zoveel geschreven als de afgelopen jaren. Dat lag enerzijds aan mij (schrijfdrang in plaats van drankzucht), en anderzijds aan, eh, de lezers. Want mensen krijgen natuurlijk nooit genoeg van woorden. Is het niet in plááts van plaatjes, dan op z’n minst als aanvulling óp.

Als je op zaterdagmiddag bij boekhandel Hoogstins komt, op de Kinkerstraat in Amsterdam, kun je over de hoofden lopen. Lezen is nooit weggeweest.

Niets prikkelt de fantasie zo intens als letters die op vaardige wijze achter elkaar zijn gezet. Het idee dat je hoofd er dankbaar mee aan de haal gaat en complete werelden kan creëren, blijft magisch. En daarom prijs ik mezelf zo gelukkig: ik word betaald om te schrijven.

Maar wie ben ik dan wel?

Marnix Pauwels Vrij Leg dat #@!ding nou ‘ns weg MarnixAmsterdam