Mijn coaching lijkt nergens op.

Ook al kun je waarschijnlijk met gemak een paar keer de Johan Cruijff ArenA vullen met Nederlandse coaches; veel mensen hebben geen idee wat deze beroepsgroep precies doet.

  • Wat heb je eigenlijk aan een coach?
  • Heeft het iets te maken met prestaties?
  • Gaat het over succes? Geld? Spullen? Je gezondheid? Seks?
  • Of draait het juist om spiritualiteit?
  • Is het misschien iemand die je in je oor schreeuwt dat je HET KUNT!! (Wat het dan ook is dat je wil kunnen)

Nee. En ja. Of, ik zou het eigenlijk niet precies weten, in elk geval niet voor wat betreft alle andere coaches.

Maar ik weet wel wat je van míj kunt verwachten.

Geen trucjes.

Na een vrij lange en kleurrijke carrière als copywriter in de reclame (een vak dat ik nog mondjesmaat uitoefen), is dit inmiddels mijn vierde jaar als coach.

Het is duidelijk dat de intuïtieve, argeloze, natuurlijke en volkomen open aanpak die ik vanaf het begin heb gebruikt nog steeds perfect bij me past.

Nou ja: in feite doe ik maar wat, maar ik ben er wel fucking goed in.

Als je het zou filmen en bestuderen, kwam je waarschijnlijk tot de conclusie dat ik vooral een bevlogen en indringende conversatie heb, die alle kanten op gaat (net als mijn armen, trouwens), maar wel altijd dezelfde basis heeft.

Ik maak ruimte. Anders kan ik het niet noemen.

Ik heb geen agenda en stel geen standaard vragen.

Ik schrijf nooit iets op (mijn geheugen is verre van geweldig, maar op de een of andere manier onthoud ik altijd wat mijn klanten belangrijk vinden).

Ik luister, maar vaak niet naar wat je me letterlijk vertelt.

Ik hoef niet per se iets over je jeugd te weten, want problemen zijn altijd alleen maar nu, en de overdreven fixatie op dingen die ooit gebeurd zijn (en helemaal het ‘herbeleven’ ervan) werkt in mijn ervaring vaak averechts.

Ik gebruik geen methode, geef nooit huiswerk, leer mensen geen trucjes en eis helemaal niets van mijn klanten (zelfs niet als ze willen stoppen met drinken of een andere verslaving)… behalve een beetje vertrouwen en een open oor.

Meestal flikkeren we ook meteen hun doelen het raam uit, en duiken we eerst vol in de diepste fundamenten van de menselijke ervaring.

Want dáár vind je alles wat je ooit nodig zal hebben.

Daar ligt de gouden sleutel.

Het gaat mij er niet om dat mijn klanten een beetje gelukkiger worden, meer geld willen verdienen, een paar extra handvatten krijgen voor ongewenst gedrag, of minder last willen hebben van bepaalde angsten:

Ik help ze met transformeren, met fundamenteel veranderen, zodat ze het leven leren waarderen en omarmen op een manier die ze niet voor mogelijk hielden.

Het gaat niet om tijdelijke doekjes voor het bloeden of een beetje extra motivatie, maar om wakker worden uit een belemmerende droom.

Ik laat ze zien waarom we lijden aan dat wat er allang niet meer is of juist nog moet komen (ook al weten we dat vaak niet, want we zijn allemaal beroerde voorspellers), hoe het komt dat we tóch blijven doen waar we heel graag mee zouden willen stoppen, waarom we vaak kansen laten liggen en onszelf keer op keer degraderen, en waarom letterlijk geen enkele omstandigheid of situatie waarin we ons bevinden, van invloed is op hoe we ons voelen.

Mijn coaching draait om een fundamenteel andere kijk op de wereld, de menselijke worsteling en onze psychologie dan we van jongs af aan geleerd hebben, een complete herwaardering van het bestaan met al zijn fascinerende gedoe, en een verschuiving in perceptie die zorgt voor ontspanning, kilo’s vertrouwen, creativiteit en toegang tot een onbegrensde potentie.

Ik leer mijn klanten de werkelijke waarde van emoties kennen (denk ‘Lichtje op je dashboard dat ineens gaat branden’, meer niet), de magie van intuïtie, het unieke effect van liefde, en de onwrikbare kracht van kwetsbaarheid.

Kortom:

Ik laat ze de principes achter élke menselijke ervaring ontdekken.

En er is geen enkel aspect van het leven waarin dat niet tot winst leidt.

Toneelstuk.

Maar goed.

Nu weer even terug op aarde.

Uit wat ik hierboven schrijf zou je zomaar kunnen opmaken dat ik het hoogste level van het leven inmiddels heb uitgespeeld, en dat de eindbaas is verslagen.

Dat ik alles perfect en geweldig en succesvol doe.

Dat ik nooit meer bang ben, of zenuwachtig, of geïrriteerd, of onzeker, en op elke levensvraag direct een antwoord heb.

Sure.

Niets is minder waar (en gelukkig maar).

En het is ook totaal niet waar het om draait, als je het mij vraagt.

Het is niet de bedoeling slimmer te worden dan het leven zelf en met een minzaam glimlachje overal omheen te laveren, ongenaakbaar, ongevoelig.

In plaats van niks meer voelen, is het veel mooier om álles te voelen, maar je er niet langer druk om te maken.

Oftwel, zoals ik laatst op twitter schreef:

Een coach is geen supermens, maar super menselijk.

Als je ziet, écht ziet, dat dit hele prachtige, grimmige, verwarrende, extatische, sombere, griezelige toneelstuk een heel stuk minder serieus en veel minder persoonlijk is dan je altijd hebt aangenomen, kan de volheid ervan zich vrijelijk openbaren, dan ga je niks meer uit de weg.

Want als je voor jezelf ervaren hebt dat niets of niemand je ooit iets kan maken, kun je vervolgens álles gaan creëren.

Niet vanuit behoeftigheid of gebrek, niet om iets te maskeren of indruk te maken, maar omdat het gaat stromen en je het niet langer wil tegenhouden.

En dan wordt het leven weer wat het altijd is geweest:

Een ongekend wonder.

Voluit leven.

Je kunt je blindstaren op je droombaan, het verwerven van nog meer dingen, een opwindende relatie, dat nieuwe huis met zwembad en whirlpool, of een glanzende toekomst waarvan je hoopt daar eindelijk het geluk te vinden.

Óf je prikt de misverstanden door.

Je ontdekt wie er leeft onder al je aannames en angsten.

Je hérontdekt je ware aard.

Want in de realisatie dat we niet zijn wat we denken, zit de vrijheid.

En dat is dus wat ik doe: mensen helpen hun vrijheid te hervinden.

De vrijheid om niet meer te doen of gebruiken wat ze kapot maakt.

De vrijheid om net zo hard te huilen als te lachen, om duizend keer te struikelen en net iets vaker weer op te staan, en eindelijk te gaan vliegen.

De vrijheid om schaamteloos en grenzeloos succesvol te zijn (volgens hun eigen normen).

De vrijheid om hun beperkingen van zich af te schudden en voluit te leven.

De vrijheid om niet langer gebukt te gaan onder sombere buien en angstige ervaringen, om niet meer te zwichten voor ideeën over een gebrek aan zelfvertrouwen en moed.

De vrijheid om alles te zijn, álles, en niet alleen maar of zelfs juist totáál niet wat je altijd over jezelf dacht.

De vrijheid om niet alleen maar blind je doelen te halen, maar je kijk op jezelf en de wereld compleet te herdefiniëren, en misschien wel voor het eerst ooit op avontuur te gaan zonder je te laten belemmeren door wat dan ook.

En niet zelden volgt zo alsnog spelenderwijs die droombaan, die opwindende relatie, dat nieuwe huis of die glanzende toekomst, of dat waarvan je nooit had gedacht dat het je écht diep zou vervullen.

Als het leven een reis is, help ik mensen lichter op pad te gaan.

Met minder bagage en meer vertrouwen.

Er is geen dag dat ik niet fluitend naar m’n werk ga.


Geef een reactie