Af
Eh?
Links
Contact 
01 Aug - 31 Aug 2007
01 Jun - 30 Jun 2007
01 Apr - 30 Apr 2006
01 Mrt - 31 Mrt 2006
01 Feb - 28 Feb 2006
01 Jan - 31 Jan 2006
01 Dec - 31 Dec 2005
01 Nov - 30 Nov 2005
01 Okt - 31 Okt 2005
01 Sep - 30 Sep 2005
01 Aug - 31 Aug 2005
01 Jul - 31 Jul 2005
01 Jun - 30 Jun 2005
01 Mei - 31 Mei 2005
01 Apr - 30 Apr 2005
01 Mrt - 31 Mrt 2005
01 Feb - 28 Feb 2005
01 Jan - 31 Jan 2005
01 Dec - 31 Dec 2004
01 Nov - 30 Nov 2004
01 Okt - 31 Okt 2004
01 Sep - 30 Sep 2004
01 Aug - 31 Aug 2004
01 Jul - 31 Jul 2004
01 Jun - 30 Jun 2004
01 Mei - 31 Mei 2004
01 Apr - 30 Apr 2004
01 Mrt - 31 Mrt 2004
01 Feb - 28 Feb 2004
01 Jan - 31 Jan 2004
01 Dec - 31 Dec 2003
01 Nov - 30 Nov 2003
01 Okt - 31 Okt 2003
01 Sep - 30 Sep 2003
01 Aug - 31 Aug 2003
01 Jul - 31 Jul 2003
01 Jun - 30 Jun 2003
01 Mei - 31 Mei 2003
20 Aug '06
Erwtensoep (12).
Ik ben een week of twee ergens anders.
Zoek het maar uit.
# | 22:17 | | vijftien meningen
16 Aug '06
Het ruikt in huis.
Nou ja. Flauwekul, natuurlijk.
Het ruikt niet.
Het stinkt.
Als ik de gang op loop proef ik eerst de geur van dode konijnen. Een hele berg, en al heel lang onconsumabel. Die sfeer.
De zware lucht vol misselijkmakende componenten zweeft rond als een veel te dikke geest met serieuze gezondheidsproblemen.
Of ratten. Die stinken vast ook zo. Een generatie of vier heeft zelfmoord gepleegd ergens onder mijn huis.
Dan weer lijkt het ineens op de geur van intens gevaarlijke zweetsokken. Of authentieke bandages uit Vietnam (je weet wel).
Door dat zompige veld van miniscule gekmakers, wankel ik naar de bijschuurkoelkast. Op de tast vind ik een handvat, deur open, voelen, graaien, ijskoude verpakking.
Ik richt me op, vrijwel blind van de stank. Open het blik en neem een slok.
De nevel trekt weg.
Oma.
# | 00:11 | | zeven meningen
15 Aug '06
Kwakkeloni.
Dat ze het achteraf een beetje Italiaans doorslikt.
# | 17:11 | | acht meningen
09 Aug '06
Wat ik eígenlijk wil.
Zelfgemaakte saté van de supermarkt.
Elke week vers voetbal uit mijn herinnering.
Een wietplantende buurman die de oogst vergeet.
De jongste zus van Piet Paulusma.
Frikandellen die nooit op gaan.
Een tamme bever.
Slimme lekkere wijven bij de benzinepomp.
Vloeibare pannenkoeken.
De Nobelprijs voor argeloosheid.
Een fiets met airbag.
Twee kilozakken elite haver.
Een snookertafel.
Een huis waar een snookertafel in past.
En een gelukzalige situatie.
Waar zal ik 'ns beginnen.
# | 01:02 | | 22 meningen
08 Aug '06
Wat?
"Goeiedag!", zei de snackbarhouder, en dat was het ook. Hij.
De vleesgeworden gastvrijheid keek me met twinkelende ogen aan, liep een stukje achteruit, draaide zich om en riep nonchalant "de gebruikelijke 14 loempia's?". En terwijl het volstrekt retorische 'ja' op mijn lippen hing, zag ik ineens iets liggen in de immense vitrine.
"Ik wil dát."
De gefrituurde eetwaren-verstrekker keerde op zijn schreden terug. Hij loerde de fors bemeten snackkoeler in, tergend langzaam, en keek me vervolgens achterdochtig aan.
"Dát? Dat hebben we niet!!"
Het bleef stil. Ik staarde terug naar het roodaangelopen gezicht van de cafetarist. Er kwam een klein belletje schuim uit z'n mond.
M'n rechter wijsvinger schoot naar voren, danste een paar seconden door de lucht, beschreef een gracieuze bocht naar links en kwam tot stilstand bij het linkerhoekje van de professionele koelhoudtoonbank. Daar tikte ik een aantal keer gedecideerd op het glas.
"Dat."
Meneer de calorie-uitbater was even stil. Er landde een vlieg op de toonbank. Het vet spetterde geduldig. En achterin de zaak ging de telefoon over.
Er verscheen een brede glimlach op zijn gezicht.
"Oh, dát!"
Het smaakte helemaal nergens naar.
# | 22:56 | | zeven meningen
Lang leve de blinde dieren!
Want laten we eerlijk zijn: veel last heb je niet van ze.
De mol.
De luizenaar.
De grotsalamander.
De blinde torenvalk.
De spinvis.
Het winterslaap houdende jachtluipaard.
Volgende keer zet ik de reptielen die niet kunnen vloeken in het zonnetje.
# | 22:25 | | negen meningen
De morgen van Jacobine.
Nou ja, eigenlijk meer de morgen van haar jongere zus Babette, maar dat was -de eerlijkheid gebiedt het te zeggen- een rancuneus kutwijf eerste klas met een aangeboren neiging tot claimen en daar had Jacobine het inmiddels behoorlijk mee gehad omdat, zoals ze dat zelf altijd verkondigde, "ze altijd en alleen maar over bleef met de stukjes van de kruimels, en dat trek ik toevallig niet meer!".
Waar had ik het nou ook al weer over?
# | 22:19 | | Lekker rustig, nog
05 Aug '06
Wat vrijwel niemand weet (92.874)
Ik heb ooit ruim anderhalve kilo dikbevleesde spareribs in Wondermarinade totaal verkloot door ze in een koelkast met een verrotte citroen te zetten.
# | 22:28 | | vijf meningen
Wat denk ik niemand weet (34)
Google. Dat heb ik bedacht.
# | 22:28 | | acht meningen
