06 Dec '05

Een best wel lange baard.

In het dorp waar Machiel zijn handgesneden koolmussen verkocht, deed een vreemd verhaal de ronde.

Elke tweede dinsdagavond van de maand, om precies zeven over half negen, zou het vorken regenen. Een ware glinsterstroom van versgepunt metaal. Ergens ver achter de landerijen van De Kuyper, zo kon je horen uit door angst verwrongen kelen, werden mens en dier fataal verrast.

Nou ja, verrast.

Als je dat verhaal nog nooit gehoord had, in elk geval. Of misschien wel gehoord, maar er gewoon geen gevolg aan gegeven. Omdat je nou eenmaal eigenwijs en star en gepreoccupeerd bent. Of doof, dat kan ook. Of misschien verliefd, want dan vergeet je wel eens waar het écht om draait (alhoewel, laten we eerlijk zijn, het natuurlijk wél lekker is. Verliefd zijn). Of boos op iemand. Dat je dan briesend en vloekend door het veld achter de landerijen van De Kuyper banjert. Terwijl je helemaal niet meer bezig bent met andere dingen. Die zouden kunnen gebeuren. Eventueel.

Zoals een vorkenregen.

Nou. Dan ben je goed zuur.