25 Jul '03

Slecht nieuws voor fans.

Xander zag er beroerd uit, in dat bleke ziekenhuisbed. Hij wenkte mij slapjes naderbij.

Ik pakte de stoel die voor het raam stond en schoof  'm naast zijn bed. De bloemen werden subtiel afgevoerd door een gemiddelde zuster. Ik ging zitten.

We staarden mekaar een tijdje aan. Ik probeerde niets van wat ik zag uit te stralen. Geen afschuw, geen medelijden vandaag. 'Optimisme, dingen kunnen die eigenlijk niet kunnen, morgen schijnt de zon, wat je wilt dat bén je!', herhaalde ik van binnen. Xander rolde even grappig met zijn ogen en viel flauw. Liggend.

"Morgen praten we verder, gabber." Teder legde ik zijn lok goed. Tijd om af te taaien.