29 Jul '03

Niets met een randje.

Vanuit de dakkapel aan de achterzijde van mijn mansion, kijk ik uit op een hele rits tuinen. Achtertuinen. Van mensen die het grootste deel van hun leven er inmiddels op hebben zitten. Achtertuinen met schuttingen. Maar mijn mansion torent hoog boven de omgeving uit. Dus mag en kán ik kijken. En dat zorgt voor unieke zenmomenten.

Man staat in het midden van tuin. Staat nog wat. Draait zich héél langzaam om en krabt kale schedel. Man denkt. In pensioentempo. Hij komt in beweging. Oh nee, toch niet. Man draait terug. Krabt opnieuw. Even denken.

Man bukt voorzichtig, erg voorzichtig, en pakt wat. Man is half weg. Daar is-ie weer. Stukje bij beetje. Man heeft plank vast. Plank valt.

Man schrikt niet. Man schrikt helemaal nergens meer van. Hij kijkt enigszins spottend naar de grond. Naar de plank. Man denkt "wie heeft er hier nou godverdomme álle tijd van de wereld!" Gewoon even wachten. En als het moet: nog even wat langer wachten.

Man bukt voor plank. Maar búigt niet. Man wint. Hij heeft de plank klemvast.

Wat ging hij er nou ook al weer mee doen?