25 May '03

Loggen voor losers.

Er zijn op dit moment meer weblogs in Nederland dan korrels rijst in een gemiddelde toko. Iedere Harry kan er eentje starten, en dat gebeurt dus ook. Maar wat was nou mijn beweegreden?

Het hele idee van dingen uitkotsen die voor anderen toegankelijk zijn, is natuurlijk puur ego-gebaseerd. Laten we daar niet ingewikkeld over doen. Iedere Jan Lul die over de taalvorderingen van zijn Armeense Kanarie wil bazelen wil uiteindelijk ook bezocht en gelezen en herlezen en gelinked en bewonderd worden. Hij wil -in dat enorm incestueze weblogwereldje- naam maken.

Bovenaan linklijsten prijken.
Uitgenodigd worden voor bijeenkomsten.
Zijn log in de Veronicagids terugzien.
En een steeds harder lopend nedstattellertje meemaken. Maar waarom, in godsnaam?

Logbekendheid is een slap aftreksel van roem. Raak zes voor de hand liggende snaren en je bent binnen. Beroemd op bepaalde schaal. Tot je de straat op gaat. Want er is geen hond die gillend op je af komt rennen om je te omhelzen en ondertussen 'je bent geweldig, echt geweldig!' roept. Je wordt écht niet uitgenodigd door de ouders van een meervoudig gehandicapt kind om een dagje met hem door te brengen, qua hartenwens.

Loggen is een heel berekend soort exhibitionisme. Als ik écht schreef wat ik dacht zou het hier tyfusdruk worden. Maar het zou me waarschijnlijk klanten, vrienden, relaties en huisdieren kosten. Daarom manipuleer ik de dingen. En dat doen we allemaal.

Ik log denk ik omdat ik genoeg tekst in me heb. Ik kan het verkopen, en ik kan een gedeelte weggeven. En, ach, misschien wil ik stiekem ook wel een bepaalde status bereiken. Misschien ben ik gewoon een Harry.