Uit je angst, in het leven.

Op het dieptepunt durfde ik mijn slaapkamer niet meer uit.

Een relatief onschuldige onrust was in tien jaar uitgegroeid tot een monster.

Na mijn eerste paniekaanval ontstond een wantrouwen dat zich langzaam maar zeker een weg in mijn dagen vrat, en mijn wereld kleiner en kleiner maakte.

Eerste durfde ik niet meer naar plekken met veel mensen.

Daar vond ik een excuus voor.

Vervolgens durfde ik niet meer met de auto.

Maar de fiets kon ook en ik nam gewoon wat vaker de trein.

En toen ging de trein ook niet meer, en moest ik me in steeds grotere bochten wringen om mijn toenemende wantrouwen en angst voor het leven te verbergen.

Er waren steeds meer gebieden in mijn bestaan die ik niet meer durfde te betreden, en voor alles vond ik een alternatief, tot ook de alternatieven op waren.

Ik werd bang voor de angst, en uiteindelijk was er eigenlijk nooit géén angst.

Ik was continu bezig mezelf te analyseren, mijn emoties te meten, en de situatie van seconde tot seconde te vergelijken met een half uur ervoor, of die ochtend, of een dag eerder.

Meer en meer werd de angst het hoofdonderwerp van mijn gedachten, en ik begon in toenemende mate te drinken, als tijdelijke verlossing.

Toen ook de drank me niet meer hielp en zelfs tegen me ging werken, zodat ik dagenlang als een neurotische, labiele geest met pijn in m’n hart van mijn huis naar werk, terug langs de slijter en weer naar huis vluchtte, ontdekte ik angstremmers, royaal voorgeschreven door een psychiater.

Ze werkten, althans: ze dempten mijn woeste onrust en maakten me onverschillig, maar onverschillig was duizend keer beter dan de blinde paniek die gewoon was geworden.

Ik kon alleen nog maar naar buiten met pillen op zak, en toen de therapeut stopte met het verstrekken, kocht ik ze online bij allerlei vage buitenlandse sites.

En toen ik uiteindelijk na maanden misbruik van en een toenemende behoefte aan de medicijnen stopte, puur omdat iets in me zei dat het einde in zicht kwam en ik het niet zou overleven als ik ermee doorging, klapten mijn laatste beetjes moed en helderheid en werd mijn donkere slaapkamer de enige plek waar ik nog durfde te zijn.

Met moeite.

Als je angst niet begrijpt, als je geen flauw idee hebt wat er speelt op het moment dat de onrust door je lijf giert en een primitief systeem je hart sneller laat kloppen en je bloed vol zuurstof pompt, dan wordt het steeds erger.

Het is ontregelend en ondermijnend, en elke poging die je onderneemt om de angst weg te denken of rationeel uit je systeem te slopen, maakt het erger.

Zónder kennis over het systeem ben je overgeleverd aan je radeloos malende geest, en die is op dat moment niet in staat je te helpen, en dat wordt zelfs steeds minder.

Maar het hóeft die kant niet op te gaan.

Angst is geen ziekte, geen aandoening, maar een simpele misvatting met soms zeer serieuze gevolgen.

Weten hoe het werkt, dat menselijke systeem van gedachten en bijbehorende gevoelens, haalt het vage eraf, de angel eruit, het gif onschadelijk.

Op het dieptepunt wist ik zeker dat ik de angst voor altijd bij me zou dragen, maar het ligt inmiddels al járen achter me.

Ik heb al jaren geen onredelijke angst meer gevoeld en zelfs al zijn er momenten van stevige onrust, dan doorsta ik ze kalm.

Ik vlieg, ik reis, ik kom met plezier op drukke plekken, sta graag voor zalen, maak praatjes met de hele wereld, en voel geen enkele belemmering meer bij wát ik ook doe.

En als mijn hoofd een poging doet met te vertellen dat er iets mis met me is, bedank ik ´m daar vriendelijk voor en doe gewoon wat ik van plan was te doen.

Onrust is simpelweg onrust: het fysieke effect van een druk hoofd en niets meer.

Als je wil weten hoe dit bij mij zo radicaal voorbij is gegaan en hoe dat voor jou ook kan, als je geholpen wil worden met jouw eigen (stille) strijd en als je de angst niet langer de baas over je leven wil laten spelen, neem dan contact met me op.

Angst is niet het einde van de wereld: het is een unieke kans om voorgoed van een duivels misverstand verlost te raken, en een bevrijd leven te gaan leiden.

Dus als je niets liever wil dan afrekenen met de onrust die je leven verkloot, en je bent bereid daar ook in te investeren, weet je me te vinden.

Mail me.


(Foto door Ahmed Nishaath voor Unsplash’


Hugging myself.

Hugging myself.

19/01/2020