Je zal toch maar SUPER rationeel zijn.

Extra kritisch, en vooral heel nuchter (je kent ze wel).

Wat voor leven heb je dan?

Waar plaats je intuïtie, creativiteit, en menselijke connectie?

Is de liefde die je voor iemand voelt niet meer dan een chemisch proces?

Zijn wij slechts matig geavanceerde biologische robots, en is onze ervaring van het leven puur het gevolg van neurologische activiteiten?

Als dat écht waar zou zijn zit ik er liever compleet naast.

Ik vind het grappig (en een beetje aandoenlijk) als mensen het alleen maar hebben over het belang van feiten en onderzoek en wetenschappelijk bewijs, terwijl het leven natuurlijk gewoon één grote slordige bende is waar niemand echt iets van begrijpt.

Zelfs de grootste rationale intellectueel vertrouwt op niets meer dan een mentaal construct dat een ultieme en voorspelbare puur materiële waarheid suggereert, maar dat helemaal niet waar kan maken.

Zelfs de feiten waarnaar tegenwoordig zo graag verwezen wordt, hebben alleen maar waarde omdat ze in ons hoofd een soort solide kwaliteit hebben, omdat we erin geloven, en hoe dat precies werkt is nog nooit ontdekt.

Hoe naïef kun je dan eigenlijk zijn, als zelfverklaard scepticus?

Eigenlijk weten we ongeveer niks over mens-zijn.

Zelfs in 2022 lopen we nog steeds continu dingen te doen die we eigenlijk niet willen doen, en dingen te denken die we niet wíllen denken.

De grootste welvaart in de geschiedenis van de mensheid gaat gepaard met de grootste armoede op het gebied van welzijn.

Leg dat maar eens uit, met je ronkende intellect.

Dit stukje is niet bedoeld als begin van een eindeloze discussie, want daar is echt nog nooit iemand beter van geworden.

Dit is slechts een simpele constatering.

Want om eerlijk te zijn heb ik nog nooit een feit gezien, maar wel heel veel liefde, verbinding, verwondering en schoonheid gevoeld.

Ik hoef dat allemaal niet te begrijpen.

Laat mij dan maar lekker zweverig zijn.

Share This

Share this post with your friends!