Je hoofd liegt.

Je hoofd doet alsof het de wereld begrijpt en het leven kan sturen.

Kansloos, natuurlijk.

Het is bang, dat arme hoofd.

En dus lijkt het net alsof jij ook bang bent.

Alsof de wereld super gevaarlijk is, en mensen onbetrouwbaar zijn.

Alsof je zonder de innerlijke stem die alsmaar praat en oordeelt en kleineert en je tot voorzichtigheid maant, nergens zou zijn.

Je hoofd liegt, niet omdat het wil liegen, niet omdat het je kwaad wil doen of omdat het slecht is, maar omdat het gewoon niet beter weet.

Het wil je veilig houden zonder te weten wat dat eigenlijk is.

En dus volgt het subjectieve regels die je laten blijven waar je bent, en zitten waar je zit.

‘Je kunt het niet’, zegt het hoofd.

‘Dat verdien je niet.’

‘Het had niet moeten gebeuren.’

‘Waarom overkomt mij dat nou weer?’

‘Hier kom je NOOIT overheen.’

‘Wat nou als…’

En jij gelooft dat.

Natuurlijk.

Zo heb je het geleerd.

Van je hoofd.

Van andere hoofden.

Allemaal leugenaars, natuurlijk.

Niet gemeen, niet eens persoonlijk.

Maar wel erg overtuigend.

Totdat je er genoeg van hebt, natuurlijk.

Want zonder aandacht heeft het hoofd geen stem, geen macht.

Zonder jouw geloof in wat het beweert, blijft er niets van over.

Niets, behalve jij.

De echte jij.

En dat is de waarheid.

Klaar om jouw leugenaar te ontmaskeren?

Mail me.

Share This

Share this post with your friends!