Na jaren coaching en vooral na jaren léven, weet ik inmiddels hoe enorm verwarrend de menselijke ervaring kan zijn.

We verwachten van alles, we denken dat het allemaal strak geregeld is en dat we zo’n beetje weten hoe het werkt, we denken netjes in oorzaak en gevolg en stramienen, en dan gebeuren er altijd weer dingen die ons onderuit schoffelen.

Dingen waarvoor we ons schamen.

Dingen waarvan we geloven dat ze niet zouden mogen gebeuren.

Dingen die niet ‘passen’.

Mag je bijvoorbeeld vreugde voelen als iemand waarvan je zielsveel houdt net is overleden?

Kun je opluchting ervaren als je liefdesverdriet hebt (ook al is het maar 10 minuten)?

Mag je blij zijn als je in theorie helemaal niet blij hoort te zijn?

Of moet je, met andere woorden, consequent zijn in je emoties en je reacties op bepaalde situaties?

Nou, nee, zeker niet.

Absoluut niet, zelfs.

Ook al heb ik heel lang geprobeerd dat te ontkennen en forceren.

Jarenlang hield ik mijn negativiteit en somberheid in stand.

Als mensen vroegen hoe het ging zei ik standaard ‘ja, kut’.

Het was alsof ik moest vasthouden aan een zekere keuze die ik ooit gemaakt had, alsof ik tussen de ellende door niet even mocht ademhalen, maar de verplichting had alles te bekijken door een bril van teleurstelling en rampspoed.

Een en al angst natuurlijk.

Ik denk dat het nog maar zeven jaar geleden was toen ik na een relatiebreuk waar ik niet voor gekozen had, een uur lang mijn intense verdriet vergat.

Een openbaring!

Geen idee dat dat kon, geen benul van de totale moeiteloze flow die er kan zijn.

Geen idee dat het mócht.

En ik ben duidelijk niet de enige.

Als ik mensen coach blijkt echt heel vaak dat de eb en vloed van hun emoties ze enorm onzeker maakt, dat ze geluk en plezier niet durven te vertrouwen en dus maar standaard ellende cultiveren, want dat kennen ze en dan hebben ze er tenminste nog een beetje controle over.

Of het gebeurt dat ze niet blij en hoopvol durven te zijn omdat ze (onbewust) verwachten dat ze daarvoor gestraft worden met meer shit en leed.

Zodat ze alles proberen te managen, en leven met de rem op hun gevoelens.

Als ex-emotieverkeersleider met een glansrijke carrière op dat gebied, kan ik je vertellen dat je jezelf en anderen ermee tekort doet.

Plezier, verdriet, extase, wanhoop, geluk, somberheid, woede, en al die andere dingen die we kunnen en zúllen ervaren, hebben geen strakke regie nodig.

Het ligt allemaal super dicht bij elkaar, en zo hoort het ook.

De afwisseling is een natuurlijk fenomeen, en het toelaten en omarmen ervan maakt dat je steeds steviger in je overdrachtelijke schoenen staat, en steeds minder angst hoeft te voelen voor de toekomst.

Dát is voluit leven.

(Wil je dat ook? Wil je dat onderzoeken en ervaren? Mail me.)

Share This

Share this post with your friends!