Je bent altijd precies waar je moet zijn.

Jun 3, 2023 | Awakening, Insights, Personal, Purpose and Meaning, Relationships, Spirituality, Typically Me

In de wereld van zelfhulp en spiritualiteit barst het van de statements, diepzinnige uitspraken, en platitudes.

Een heel bekend idee is dat je ‘altijd precies bent waar je moet zijn’.

Dat kan enorm troostend zijn.

Het kan betekenen dat je eigenlijk niks fout kunt doen en alles altijd perfect is.

Dat je niks mist, nooit ECHT kansen hebt laten lopen, en dat er een soort onzichtbare orde bestaat, een flow die onmiskenbaar flowt.

Dat je nooit uit de bocht van je levenspad kunt vliegen.

En dat je moeiteloos en argeloos grote stappen kunt zetten en continu risico’s kunt nemen, want dat is dan gewoon wat er gebeurt, precies zoals het móet gebeuren.

Echt verkeerd is het nooit, volgens dat grote, mysterieuze scenario.

Wel zo relaxed.

Maar als je er wat langer over nadenkt, is er ook een heel andere kant aan dit inzicht, een veel ruimere manier om het te beschouwen.

Want alhoewel je dus prima achterover zou kunnen leunen en in alle rust drie uur naar de horizon kunt kijken of de zwaluwen kunt volgen die hoog in de lucht op jacht zijn naar insecten, sluit het ook niks uit.

Dat je altijd bent waar je moet zijn, betekent tegelijkertijd dat wát je ook doet om dat te veranderen, net zo goed onoverkomelijk is.

Het hoeft dus geen rustgevend effect te hebben.

Worstelen, zwoegen, in actie komen, bang zijn dat dingen mislukken en alles wat je doet beschouwen als hopeloos fout, zijn evenzo onderdeel van hoe het leven zich ontvouwt.

Ook je onrust en vertwijfeling, ook je pogingen om verwoed en gestrest aan je toekomst te sleuren, vallen naadloos binnen dit concept.

Balen van wie je bent, jezelf naar beneden halen, grove zelfkritiek en alle andere dingen die het bestaan zo kunnen ondermijnen, zijn inclusief.

En als je het zo bekijkt heb je er ineens vrij weinig aan.

Ik bedacht dit toen ik net op mijn balkon zat en naar de zwaluwen keek die hoog in de lucht hun kunsten vertoonden.

Eerst was er de onzichtbare orde, het verrukkelijk spontane van alles, en het geluk dat omhoog kwam bij die constatering.

Daarna kwam het besef van de ongrijpbaarheid van het idee.

Het ging van heel troostend naar behoorlijk verwarrend.

Een kwartiertje duurde het.

Maar gelukkig was er uiteindelijk ook weer de weg terug naar de eerste, bevrijdende constatering:

Ik was precies waar ik moest zijn.

En daar moet je vooral niet teveel over nadenken.