Oude gewoontes in een hardnekkig jasje.

sep 16, 2023 | Addiction, Anxiety, Awakening, Coaching, Insights, Personal, Purpose and Meaning, Relationships, Spirituality, Typically Me

‘Ik hoop dat ze niet komt opdagen.’

Vrij vaak als ik voor mijn computer zit te wachten op een klant omdat we een afspraak hebben, komt dat zinnetje omhoog.

‘Ik hoop dat het niet doorgaat, dan ben ik vrij en kan ik wat anders gaan doen.’

Al jaren krijg ik die gedachten heel regelmatig vlak voor een sessie, en dat is best raar want ik ben ronduit gek op wat ik doe.

Die verzuchting vooraf is dan ook niet representatief voor hoe ik er echt over denk en wat ik echt voel.

Het is oud nieuws dat weer even naar de voorgrond komt.

Een oud patroon, getriggerd door de situatie.

In de laatste jaren dat ik nog dronk werd ik steeds ongemakkelijker tijdens gesprekken en confrontaties.

Ik voelde me vaak ZO slecht en schuldig en incompetent, dat het me heel zwaar viel om echt aanwezig te zijn en mezelf te laten zien, en dus maakte ik me vooraf meestal grote zorgen.

Als een afspraak dan op het laatste moment niet doorging voelde dat enorm bevrijdend, als een soort spontaan cadeautje.

Die cyclus zit er nog steeds deels in, na bijna 11 jaar onthouding.

Niet omdat ik nog steeds zoveel moeite heb om mezelf te zijn in conversaties (want dat is helemaal voorbij en ik geniet enorm van ouwehoeren en luisteren), maar omdat het er zo diep in zit.

Daarom komen die oude gedachtes nog op terwijl de situatie totaal anders is en ze dus helemaal niet relevant meer zijn.

Ze betekenen ook niks meer voor me, ze horen niet meer bij me, en dus neem ik ze totaal niet serieus (ook al voelen ze soms wel even zo).

En dat heb ik met veel gedachten.

Ik denk echt heel veel bullshit waar ik het eigenlijk niet mee eens ben of waar ik totaal niet achter sta.

Het is je reinste programmering, het zijn oude misverstanden en oude overtuigingen die doen alsof ze heel relevant en persoonlijk zijn.

Maar dat zijn ze helemaal niet, en dat is wel zo handig om te weten.

Ik zie mijn gedachten niet als representatief voor wie ik werkelijk ben, maar als producten van alles wat ik in mijn leven heb meegemaakt en opgestoken, en vooral natuurlijk mijn opvoeding.

Het zijn geautomatiseerde, min of meer autonome kronkels die een eigen leven leiden en zich niet laten manipuleren of onderdrukken, en zodra ik het idee krijg dat ze mij vertegenwoordigen heb ik een probleem.

Ik ben niet wat ik denk, en dat geldt ook voor jou.

Je staat niet ’s ochtends op om een plan te maken voor wat je de rest van de dag allemaal in je hoofd voorbij zal laten komen.

Het gaat vanzelf, of je het nou wil of niet.

Dus als ze komen opdagen: haal gewoon je schouders op.

Het ergste wat er kan gebeuren is dat je wéér iets denkt waar je niet om gevraagd hebt.

(Foto door @kat_snow, voor Unsplash)